RUSHLESS CHAPTER BELGIUM

Vouneuil-sous-Biard, 16 februari 2024

Het is grijs, het is verdrietig, we zijn allemaal bijeengekomen om onze vriend Marcel te steunen, die diep geschokt is door de onverwachte dood van mevrouw Kiki, de vrouw van zijn leven...

Vouneuil sous Biard, 27 juni 2024

De zon schijnt fel, maar verdriet, onbegrip, ongeloof…

We zijn herenigd, maar onze vriend Marcel Cabdevila, onze rugby-biker, is er niet meer bij.

Of beter gezegd, het is alomtegenwoordig, in onze harten, in onze zielen, in onze ogen…

Maar Marcel is afwezig, vertrokken voor zijn laatste rit, vertrokken om zich bij zijn ster te voegen, vertrokken om bij zijn Kiki te zijn, de liefde van zijn leven, nu voor eeuwig herenigd in een betere wereld...

En hier zijn we dan: familie, vrienden, collega's, motorrijders, rugbyspelers...

Het is moeilijk te bevatten wat er gebeurt, dat we onze lachende reus niet meer zullen zien; sommigen van ons hadden het geluk hem nog een laatste keer te horen, een paar uur voor zijn vertrek naar het paradijs der mooie mensen…

Ik had hem twee dagen eerder nog horen praten; hij was weliswaar verzwakt, maar had nog steeds de kracht om te lachen en met veel humor te reageren op een van mijn onnozele opmerkingen.

Omdat Marcel dat charisma had, die stille kracht, die overtuiging, die bergen kan verzetten...

We hadden allemaal plannen met hem, reizen, bezoekjes, mooie momenten die we in alle eenvoud maar met zoveel oprechtheid deelden...

Maar hier staan we dan, verbijsterd door zoveel onrecht, worstelend om de afschuwelijke waarheid te bevatten…

Verdriet en ziekte hadden hun tol geëist van zijn levenslust; de afwezigheid van de vrouw van zijn leven had hem ongetwijfeld de wil om te leven ontnomen...

Wij, motorrijders uit België en Frankrijk, zijn vrienden van de Val de Vienne Chapter en de Rushless Chapter Belgium, begeleid door de gendarmerie, hadden de eer hem naar zijn laatste, ultieme bestemming te begeleiden.

Het crematorium was veel te klein voor deze Grote Man, dus kregen zijn familie en naaste vrienden voorrang en luisterden we respectvol naar de verschillende toespraken.

En dan terug naar Voureuil sous Biard, waar iedereen een paar anekdotes, een paar avonturen en een paar emoties deelt die ze hebben beleefd in het fantastische gezelschap van onze vriend.

En toen, de meest ontroerende, de meest aangrijpende missie… het begeleiden van de urn naar de begraafplaats… er waren vele snikken, tranen, gevoelens van woede en weigering om onze kolos van Poitou tot as te zien vergaan…

Vaarwel Marcel, ik weet dat je mevrouw Kiki de groeten zult doen. We weten dat je nu je zielsverwant hebt gevonden, je liefde, de geruststellende rust die daarbij hoort. Je weet dat nu jullie herenigd zijn, niets jullie meer kan overkomen, behalve momenten van geluk en verbondenheid.

We zullen je nooit vergeten, en we zullen de projecten die je bent begonnen voortzetten, zonder ooit te vergeten dat het aan jou te danken is...

Jij, mijn vriend, onze vriend, jij zult altijd een speciaal plekje in ons hart hebben…

Vaarwel, Marcel, want vroeg of laat zullen we ons bij jullie voegen, we zullen ons bij jullie allemaal voegen, en we zijn ervan overtuigd dat je bij onze aankomst een programma voor ons hebt voorbereid, waarvan alleen jij het geheim kent…

Hallo artiest

Met veel zorg geschreven op 29 juni 2024 in Prats Del Mollo (aldus Marcel…).

Yves B52